Równoważność programu w LD i IL oznacza, że dla każdej kombinacji stanów wejść uzyskamy taki sam stan wyjścia. W LD połączenie szeregowe styków odpowiada operacji logicznej AND (koniunkcji): cewka na końcu szczebla zadziała tylko wtedy, gdy wszystkie warunki są spełnione jednocześnie.
W IL typowy schemat dla trzech warunków w szeregu ma postać:
LD I1
AND I2
AND I3
ST Q1
Instrukcja LD ładuje pierwszy warunek do akumulatora logicznego, następnie każda instrukcja AND "dopisuje" kolejny warunek w koniunkcji. Na końcu ST zapisuje uzyskany wynik do zmiennej/wyjścia Q1. To jest dokładny odpowiednik szczebla LD, w którym trzy styki (np. I1, I2, I3) są w jednej gałęzi, a cewka Q1 znajduje się po ich prawej stronie.
Typowe odpowiedzi błędne w takich zadaniach reprezentują inne struktury LD:
- użycie OR sugeruje styki równoległe (alternatywę), a nie szeregowe, więc wyjście załączałoby się zbyt łatwo;
- użycie negacji (np. wariantów z "NOT") odpowiada stykowi normalnie zamkniętemu w LD i zmienia warunek zadziałania;
- pominięcie jednego z warunków (brak jednego AND) powoduje, że wyjście zależy tylko od części wejść, więc program nie jest równoważny.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj strukturę połączeń w LD (szeregowo = AND, równolegle = OR), a dopiero potem szukaj w IL sekwencji instrukcji, która daje identyczną funkcję boolowską wyjścia.
