W zadaniu "węglowodany nieprzyswajalne" należy rozumieć jako błonnik pokarmowy (frakcję węglowodanów, która nie jest trawiona przez enzymy przewodu pokarmowego człowieka). Dlatego porównujemy wartości z kolumny "błonnik pokarmowy", ale kluczowe jest uwzględnienie ilości produktu spożytej w ciągu dnia, a nie tylko danych na 100 g.
Kroki rozwiązania są następujące:
- Odczytaj z tabeli zawartość błonnika w 100 g produktu.
- Przelicz na porcję dzienną: (ilość spożyta w g) × (błonnik na 100 g) / 100.
- Porównaj otrzymane wyniki i wybierz największy.
Dla produktów z tabeli:
- Groszek zielony: 100 g × 6,0/100 = 6,0 g błonnika.
- Kasza gryczana: 50 g × 6,0/100 = 3,0 g błonnika.
- Miód pszczeli: 10 g × 0,0/100 = 0,0 g błonnika (produkt praktycznie bez błonnika).
- Mleko w proszku: 35 g × 0,0/100 = 0,0 g błonnika (produkt bez błonnika).
Największą ilość błonnika w spożytej porcji dostarcza więc odpowiedź "Groszek zielony".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? "Kasza gryczana" ma taką samą zawartość błonnika na 100 g jak groszek w tabeli, ale zjedzona porcja jest mniejsza (50 g), więc błonnika wychodzi mniej. "Miód pszczeli" ma dużo węglowodanów ogółem, jednak są to głównie cukry przyswajalne, a błonnika jest 0 g. "Mleko w proszku" zawiera węglowodany (np. laktozę), ale nie dostarcza błonnika, więc nie zwiększa podaży węglowodanów nieprzyswajalnych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy pytanie dotyczy wartości na 100 g, czy wartości w porcji. To jedna z najczęstszych pułapek w zadaniach z tabelami żywieniowymi.
