W języku LAD logika jest przedstawiona graficznie: styki w szeregu oznaczają koniunkcję (AND), a gałęzie równoległe oznaczają alternatywę (OR). Dodatkowo styk normalnie zamknięty (NC) odpowiada negacji danego sygnału. W języku IL tę samą logikę zapisuje się liniowo jako kolejne operacje na wyniku bieżącym.
Odpowiedź "LD I0.0
AN I0.1
LDN I0.2
O
= Q0.0" jest poprawna, bo realizuje typowy schemat:
- LD I0.0 – wczytuje stan pierwszego warunku (pierwszego styku) jako punkt startowy obliczeń.
- AN I0.1 – wykonuje AND z negacją wejścia I0.1 (odpowiednik styku zanegowanego w szeregu).
- LDN I0.2 – wczytuje negację I0.2 jako drugi składnik, który ma zostać dołączony jako gałąź alternatywna.
- O – wykonuje OR między dotychczasowym wynikiem (część "szeregowa") a wczytanym warunkiem z LDN I0.2 (część "równoległa").
- = Q0.0 – przypisuje wynik logiki do wyjścia (cewki w LAD).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, jeśli zmieniają choć jeden z kluczowych elementów odwzorowania: (1) negację (np. użycie LD zamiast LDN lub AND zamiast AN), (2) miejsce wykonania OR (OR musi łączyć właściwe gałęzie), albo (3) kolejność, która w IL odpowiada "nawiasowaniu" i decyduje o tym, co jest łączone w AND, a co w OR. Nawet drobna zamiana tych instrukcji daje inną funkcję logiczną, więc nie odpowiada temu samemu rungowi LAD.
W praktyce przy porównywaniu LAD i IL warto zawsze wykonać krok: zapisać równanie boolowskie z LAD (AND/OR/NOT), a potem sprawdzić, czy IL realizuje identyczne równanie i dopiero na końcu ustawia to samo wyjście.
