Timer typu TOF (opóźnienie wyłączenia) działa tak, że gdy wejście sterujące jest w stanie aktywnym, wyjście timera jest aktywne. Kluczowa cecha ujawnia się przy zboczu opadającym wejścia: po przejściu wejścia w stan nieaktywny wyjście nie wyłącza się natychmiast, tylko pozostaje załączone przez zadany czas, a dopiero po jego upływie przechodzi w stan wyłączony. Taki blok jest typowy dla sytuacji, w których trzeba "podtrzymać" działanie elementu wykonawczego po zaniku warunku.
Odpowiedź "TP" opisuje generator impulsu: po wyzwoleniu (najczęściej zboczem narastającym wejścia) wyjście jest aktywne przez określony czas i wraca do stanu nieaktywnego niezależnie od dalszego stanu wejścia. To inny mechanizm niż podtrzymanie po zaniku sygnału.
Odpowiedzi "TOFR" oraz "TONR" sugerują odmiany retencyjne (z pamiętaniem stanu/odliczonego czasu po zaniku warunku lub przytrzymaniu). W praktyce dostępność i nazewnictwo odmian retencyjnych zależy od środowiska i producenta, natomiast samo rozpoznanie działania "opóźnionego wyłączenia" odpowiada standardowej idei TOF.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżniać TOF od TON, zawsze pytaj siebie: czy zwłoka dotyczy momentu załączenia, czy momentu wyłączenia? Jeśli wyjście "trzyma się" jeszcze chwilę po zaniku wejścia, jest to typowe dla TOF.
