W sterowaniu procesem pakowania elementów (np. kul) kluczowe jest ustalenie, co jest wielkością sterującą przejściem do następnego kroku sekwencji. Jeżeli na schemacie blokowym proces polega na odkładaniu do opakowania kolejnych sztuk, to najczęściej warunkiem zakończenia etapu jest osiągnięcie określonej liczby sztuk, a nie upłynięcie określonego czasu.
W takim przypadku właściwym wyborem jest blok CTU, czyli licznik zliczający w górę. CTU zwiększa wartość licznika przy wystąpieniu zliczanego zdarzenia (zwykle impulsu/zbocza z czujnika). Gdy licznik osiągnie wartość zadaną, program może przełączyć sekwencję: zatrzymać podawanie, uruchomić zamknięcie opakowania, wysłać paczkę dalej itp.
Dlaczego pozostałe bloki nie pasują?
- TON służy do opóźnionego załączenia sygnału po czasie. Jest dobry, gdy etap ma trwać np. 2 s od spełnienia warunku, ale nie rozwiązuje problemu "ile sztuk już spakowano".
- TOF realizuje opóźnione wyłączenie po zaniku sygnału. Przydaje się np. do podtrzymania pracy napędu przez chwilę, jednak nadal nie zapewnia kontroli liczby sztuk.
- NOP to operacja "brak działania" (pusta instrukcja) i nie realizuje ani zliczania, ani odmierzania czasu, więc nie steruje logiką pakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie/rysunku pojawiają się słowa typu "sztuki", "kule", "liczba", "zliczanie", "po n elementach" – w pierwszej kolejności rozważ licznik (CTU/CTD). Gdy pojawia się "po czasie", "opóźnienie", "zwłoka" – wtedy rozważ TON/TOF.
