Elektroda odniesienia ma zapewniać możliwie stały, odtwarzalny potencjał, aby można było wiarygodnie mierzyć potencjał elektrody wskaźnikowej (np. w pomiarach pH lub w innych pomiarach potencjometrycznych).
Odpowiedź "Kalomelową." jest poprawna, gdy na rysunku widać cechy typowe dla elektrody kalomelowej: wewnętrzny układ redoks Hg/Hg2Cl2 (rtęć oraz kalomel – chlorek rtęci(I)) oraz zwykle roztwór KCl pełniący rolę elektrolitu, a także element kontaktu z roztworem badanym (np. złącze porowate).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego schematu:
- "Wodorową." Elektrodę wodorową identyfikuje się po konieczności doprowadzania wodoru i obecności platyny jako elektrody, a nie po warstwie kalomelu/rtęci. To zupełnie inna konstrukcja i inne elementy na schemacie.
- "Jonoselektywną." Elektroda jonoselektywna jest elektrodą wskaźnikową (np. z membraną selektywną), a nie typową elektrodą odniesienia. Na rysunkach takich elektrod kluczowym elementem jest membrana selektywna, a nie układ Hg/Hg2Cl2.
- "Chlorosrebrową." Elektroda Ag/AgCl może wyglądać podobnie funkcjonalnie (też elektroda odniesienia), ale jej układ redoks opiera się na srebrze i chlorku srebra. Jeśli rysunek przedstawia rtęć i kalomel, to nie jest to elektroda chlorosrebrowa.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach "rozpoznaj elektrodę z rysunku" najpierw szukaj materiału układu redoks (Hg/Hg2Cl2 vs Ag/AgCl vs Pt/H2) oraz informacji o wewnętrznym elektrolicie (często KCl). To najszybciej odróżnia konstrukcje, które w praktyce pełnią podobną rolę.
