Tyczenie prostej PK przy użyciu teodolitu w warunkach dobrej widoczności między punktami opiera się na prostej idei: instrument ustawia się na jednym z punktów (np. na P), a następnie celuje na drugi punkt (K), wyznaczając w ten sposób kierunek prostej PK. Mając ustalony kierunek, w terenie można wytyczać kolejne punkty leżące na tej samej linii, prowadząc tyczenie "na wprost" wzdłuż linii celowej.
Dlatego poprawny wariant graficzny powinien przedstawiać schemat, w którym:
- teodolit znajduje się na stanowisku w punkcie początkowym lub końcowym odcinka,
- linia celowa instrumentu jest skierowana na punkt drugi (P↔K),
- wyznaczanie prostej odbywa się poprzez odkładanie punktów pośrednich na tej samej linii (bez konieczności zmiany metody wynikającej z przeszkód widoczności).
Warianty niepoprawne w takich zadaniach najczęściej pokazują inne sytuacje: tyczenie wymagające obejścia przeszkody (brak widoczności), tyczenie z dwóch stanowisk bez bezpośredniego celowania na drugi punkt, albo schematy odnoszące się do wyznaczania kierunków przez punkt pośredni. Takie rozwiązania nie odpowiadają warunkowi z treści: "dobra widoczność pomiędzy tymi punktami".
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "który rysunek przedstawia metodę…" warto najpierw wypisać warunki (instrument: teodolit; obiekt: prosta PK; warunek: widoczność P–K) i sprawdzić, czy rysunek pokazuje dokładnie tę sytuację, a nie inny typ tyczenia.
