Standard 1000BASE-T opisuje transmisję Gigabit Ethernet po skrętce miedzianej (typowo 4 pary). Pytanie dotyczy sposobu kodowania i transmisji danych na warstwie fizycznej (PHY), czyli tego, jak bity są zamieniane na sygnał elektryczny w przewodach.
Poprawna odpowiedź "4D-PAM5" wskazuje metodę modulacji sygnału: PAM (Pulse Amplitude Modulation) z pięcioma poziomami amplitudy. Określenie "4D" odnosi się do równoczesnego wykorzystania wielu torów (par przewodów) w celu uzyskania wymaganej przepływności w ramach jednego łącza 1 Gb/s. To właśnie ta technika jest charakterystyczna dla 1000BASE-T.
Odpowiedź "8B/10B" jest błędna, ponieważ to kodowanie blokowe kojarzone z innymi rozwiązaniami transmisyjnymi (często w odmianach opartych o inne media lub inne interfejsy). Sam fakt, że jest to popularny schemat kodowania, nie oznacza, że występuje w 1000BASE-T.
Odpowiedź "8B/6T" także jest błędna: to inny typ kodowania liniowego/blokowego, historycznie spotykany w określonych technologiach, ale nie jest właściwą charakterystyką PHY 1000BASE-T.
Odpowiedź "Manchester" jest niepoprawna, bo Manchester to kodowanie liniowe typowe dla starszych odmian Ethernet (np. klasycznego 10 Mb/s). Uczniowie często wybierają je z przyzwyczajenia, bo jest mocno utrwalone w podstawach sieci, jednak 1 Gb/s po skrętce wymaga innego podejścia (wielopoziomowa modulacja i bardziej złożone przetwarzanie sygnału).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie jest 1000BASE-T, myśl o Gigabit Ethernet po skrętce i kojarz go z PAM (PAM5). Jeśli widzisz Manchester, rozważ raczej najstarsze standardy 10 Mb/s.
