Fason przedstawiony na rysunku wskazuje na dodatkową objętość i marszczenia w rejonie główki rękawa, czyli w miejscu, które będzie wszywane w podkrój pachy. Jednocześnie dół rękawa jest opisowo "spokojny" – nie wygląda na poszerzony czy rozkloszowany, tylko raczej zwęża się i układa bliżej nadgarstka.
Aby taki efekt uzyskać w modelowaniu płaskiej formy, trzeba doprowadzić do tego, by w górnej krawędzi (główce) pojawił się nadmiar długości, który następnie podczas szycia zostanie wmarszczony lub ułożony w drobne zakładki. Klasyczną metodą jest tu cięcie i rozsuwanie: wykonuje się nacięcia prowadzące do strefy główki i rozsuwa się elementy właśnie w górnej części, a dolną pozostawia bez istotnych zmian.
Odpowiedź "D" odpowiada temu mechanizmowi: schemat pokazuje, że rozsunięcie dotyczy górnej partii formy, podczas gdy dolna część pozostaje zwarta. To oznacza, że objętość powstanie tam, gdzie w wyrobie widoczne są marszczenia.
Pozostałe propozycje są błędne, bo prowadzą do innego skutku konstrukcyjnego:
- Warianty z rozsunięciem przy dolnej krawędzi powodują przede wszystkim poszerzenie dołu rękawa (większy obwód przy nadgarstku), a nie marszczenia na główce. To typowy błąd: "dodajemy objętość", ale w niewłaściwej strefie.
- Wariant bez jednoznacznego rozsunięcia w główce nie wytwarza nadmiaru koniecznego do uzyskania marszczeń przy wszyciu, więc efekt z rysunku nie powstanie.
W praktyce krawieckiej warto zapamiętać zasadę: marszczenia pojawiają się tam, gdzie dodasz długość. Jeśli marszczysz na główce – modelujesz główkę; jeśli chcesz bufkę na dole – modelujesz dół. To pomaga szybko ocenić schematy na egzaminie.
