Erozja wodna to wymywanie i transport cząstek gleby przez wodę opadową oraz spływ powierzchniowy. O sile erozji decydują m.in. nachylenie stoku, intensywność opadu, podatność gleby oraz sposób użytkowania terenu.
Odpowiedź "Grunty orne uprawiane wzdłuż stoku." jest poprawna, ponieważ bruzdy i koleiny ułożone zgodnie ze spadkiem tworzą naturalne "kanały" dla wody. Skutkiem jest szybszy spływ, mniejsza infiltracja, większa energia strumienia i silniejsze zmywanie warstwy próchnicznej. To zwiększa zarówno erozję powierzchniową, jak i ryzyko powstawania żłobin.
Odpowiedź "Grunty orne uprawiane w poprzek stoku." jest nieprawidłowa, bo uprawa poprzeczna (konturowa) działa przeciwerozyjnie: bruzdy przecinają kierunek spływu, spowalniają wodę, sprzyjają jej zatrzymaniu i wsiąkaniu, ograniczając transport gleby.
Odpowiedzi "Łąki i pastwiska." oraz "Tereny leśne." są nieprawidłowe, ponieważ stała okrywa roślinna chroni glebę przed uderzeniem kropli deszczu, wzmacnia strukturę korzeniami i zwykle zwiększa infiltrację. W efekcie spływ powierzchniowy jest mniejszy, a ryzyko erozji przeciętnie niższe niż na polach ornych.
W praktyce melioracyjnej ograniczanie erozji na stokach zmniejsza zamulanie rowów i przepustów oraz ogranicza straty żyznej warstwy gleby. Warto kojarzyć zasadę: wzdłuż stoku = największe ryzyko, w poprzek stoku = działanie ochronne.
