Fitomelioracje przeciwerozyjne to działania melioracyjne o charakterze biologicznym, w których czynnikiem "naprawczym" jest roślinność. Ich celem jest ograniczenie erozji (zwłaszcza wodnej na stokach oraz na skarpach rowów i cieków) poprzez trwałe związanie i osłonięcie gleby.
Odpowiedź "Na zabudowie terenu trwałymi formacjami roślinnymi – zadrzewienia, zakrzewienia, zadarnienia." jest poprawna, ponieważ opisuje sedno fitomelioracji: wykorzystanie stałej okrywy roślinnej i systemów korzeniowych do:
- zmniejszenia prędkości spływu powierzchniowego i energii kropli deszczu,
- zwiększenia szorstkości powierzchni i zatrzymania części wody,
- mechanicznego wzmocnienia gruntu (korzenie),
- ograniczenia odsłonięcia gleby na działanie wiatru.
Pozostałe propozycje nie opisują fitomelioracji, choć mogą mieć związek z ochroną gleby:
- "Wykonywanie zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych poprzecznie do spadku terenu" odnosi się do praktyk agrotechnicznych (organizacji uprawy), a nie do trwałych formacji roślinnych jako umocnienia biologicznego.
- "Spulchnianie głębszych warstw gleby z wykorzystaniem specjalistycznych maszyn" to działanie mechaniczne (uprawowe/gleboznawcze) ukierunkowane na strukturę i zwięzłość gleby, a nie typowa fitomelioracja przeciwerozyjna.
- "Regularne koszenie skarp oraz usuwanie drzew i zakrzaczeń ze stref przybrzeżnych koryta cieku" dotyczy utrzymania i eksploatacji skarp/koryta. Usuwanie roślinności może wręcz pogarszać odporność na erozję, więc nie jest istotą działań fitomelioracyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się przedrostek "fito-", szukaj odpowiedzi opartych na roślinach i ich trwałym oddziaływaniu (zadarnienie, nasadzenia, pasy roślinne), a nie na pracy maszyną czy jednorazowym zabiegu pielęgnacyjnym.
