Podczas wytyczania (tyczenia) budynku geodeta przenosi z projektu do terenu położenie osi oraz punktów charakterystycznych (np. naroży, punktów załamań) i musi to w praktyce udokumentować w sposób umożliwiający kontrolę i ewentualne odtworzenie.
Właściwym dokumentem roboczym jest szkic tyczenia. Taki szkic służy do zapisania, co i jak zostało wytyczone: jakie punkty/osi wyniesiono, do jakich elementów nawiązano oraz jakie miary i zależności zastosowano (tak, aby inna osoba mogła prześledzić logikę wytyczenia i sprawdzić poprawność).
Odpowiedź "Tyczenia." jest poprawna, bo bezpośrednio wskazuje rodzaj szkicu przypisany do czynności tyczenia. Pozostałe propozycje są mylące, ponieważ odnoszą się do innych zastosowań:
- "Polowy." – kojarzy się z ogólną dokumentacją pomiarów terenowych (zapisem obserwacji i sytuacji w terenie), ale sama obecność pracy w terenie nie oznacza jeszcze, że chodzi o szkic tyczenia. Tu kluczowy jest cel: wytyczenie obiektu.
- "Katastralny." – dotyczy zagadnień ewidencyjnych (działek, granic, danych ewidencji), a nie realizacji projektowanego obiektu budowlanego na gruncie.
- "Dokumentacyjny." – to określenie jest zbyt ogólne; nie wskazuje jednoznacznie na szkic sporządzany w ramach czynności wytyczenia i może być mylone z innymi formami dokumentowania prac.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "wytyczanie/tyczenie" szukaj odpowiedzi, która wprost nazywa dokument lub szkic związany z przeniesieniem projektu w teren, a nie z ewidencją czy ogólnymi pomiarami.
