Korona kotłowa (wazowa) jest rozpoznawalna po tym, że po uformowaniu pierwszego piętra konarów nie pozostawia się przewodnika powyżej miejsca rozgałęzienia. Dzięki temu środek korony jest otwarty, a główne konary szkieletowe są rozłożone równomiernie wokół pnia i skierowane na zewnątrz. Taka konstrukcja poprawia doświetlenie wnętrza korony, ułatwia przewiew i sprzyja lepszej jakości owoców.
Na ilustracji widać właśnie te cechy: kilka (ok. 4–5) konarów rozchodzących się promieniście oraz brak pionowego pędu kontynuującego pień ponad rozgałęzieniem. Dodatkowym, bardzo charakterystycznym elementem jest obręcz (pierścień) umieszczona mniej więcej w połowie długości konarów. W praktyce służy ona do wymuszenia właściwego odgięcia i równomiernego rozmieszczenia konarów po okręgu, co jest typowe dla formowania korony kotłowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Korona wrzecionowa ma wyraźny przewodnik centralny i bardziej zwartą, "stożkową" sylwetkę; gałęzie są rozmieszczone wzdłuż przewodnika. Brak przewodnika na schemacie wyklucza tę formę.
- Korona w literę U to forma płaska/szpalierowa, w której prowadzi się dwa ramiona tworzące kształt U. Na rysunku widać wiele konarów rozłożonych dookoła, a nie dwa ramiona w jednej płaszczyźnie.
- Korona prawie naturalna oznacza minimalne kształtowanie i brak typowych elementów konstrukcyjnych. Obecność obręczy i wyraźnie zaplanowanego układu konarów wskazuje na celowe formowanie, a nie pokrój zbliżony do naturalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy jest przewodnik. Jeśli nie ma, a środek jest pusty i konary "robią kielich", najczęściej chodzi o koronę kotłową.
