W uprawie truskawki pod osłonami (np. w tunelu) kluczowym czynnikiem ryzyka wielu chorób grzybowych jest wilgotny i słabo przewietrzany mikroklimat. Gdy rośliny są posadzone zbyt gęsto, łan szybko się "zamyka", a powietrze między roślinami krąży słabiej. Skutkiem jest:
- wyższa wilgotność względna w strefie liści i owoców,
- dłuższy czas utrzymywania się kropli wody po podlewaniu/rosie/kondensacji,
- łatwiejsze przenoszenie zarodników na krótkie odległości w zwartym łanie.
Z tego powodu odpowiedź "unikać nadmiernego zagęszczenia roślin" jest poprawna: to typowe działanie profilaktyczne (agrotechniczne), które zmniejsza presję chorób poprzez poprawę przewiewności i szybsze przesychanie części nadziemnych.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "ograniczyć intensywność i częstotliwość wietrzenia" – w praktyce zwykle zwiększa wilgotność i ryzyko infekcji, bo powietrze słabiej się wymienia, a rośliny dłużej pozostają wilgotne.
- "sadzić rośliny w mniejszej rozstawie" – to wprost prowadzi do większego zagęszczenia, czyli pogorszenia przewiewu i warunków sprzyjających patogenom.
- "zraszać części nadziemne roślin" – zwiększa zwilżenie liści, kwiatów i owoców, co często ułatwia rozwój chorób grzybowych; w profilaktyce dąży się raczej do ograniczania moczenia części nadziemnych.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ograniczanie chorób grzybowych pod osłonami szukaj odpowiedzi, które zmniejszają wilgotność i czas zwilżenia oraz poprawiają przewiew (np. właściwa rozstawa, wietrzenie, porządek w łanie), a unikaj działań zwiększających "mokry" mikroklimat.
