W języku SFC (Sequential Function Chart) sekwencja działania jest opisana jako kroki połączone tranzycjami. Przejście z kroku k do kroku k+1 następuje wtedy, gdy krok k jest aktywny oraz spełniony jest warunek zapisany przy tranzycji.
Na rysunkach SFC spotyka się różne typy "styków" używanych do zbudowania warunku. Kluczowe jest rozróżnienie:
- warunku poziomowego – prawdziwy tak długo, jak sygnał ma dany stan (np. a=1),
- warunku zboczowego – prawdziwy tylko w chwili zmiany stanu (np. 0→1).
Odpowiedź "Gdy a zmieni wartość z 0 na 1" jest poprawna, ponieważ symbol P (Positive Transition) w standardzie IEC 61131-3 oznacza wykrycie zbocza narastającego. Taki warunek "zapala się" na jeden cykl skanowania PLC w momencie przejścia 0→1, dzięki czemu tranzycja jest wyzwalana jednorazowo.
Odpowiedź "Gdy wartość a=1" jest niepoprawna: opisuje stan utrzymujący się, a nie zdarzenie. Przy takim warunku tranzycja mogłaby pozostawać spełniona przez wiele cykli, co w praktyce często prowadzi do niepożądanych wielokrotnych przejść lub "próby przejścia" dopóki sygnał jest w 1.
Odpowiedź "Gdy a zmieni wartość z 1 na 0" dotyczy zbocza opadającego, które odpowiada stykowi N (Negative Transition), a nie P.
Odpowiedź "Gdy wartość a=0" to warunek poziomowy zanegowany; również nie odpowiada symbolowi P i nie zapewnia jednorazowego wyzwolenia przejścia przy naciśnięciu/pojawieniu się sygnału.
W praktyce styki P/N stosuje się m.in. do reakcji na naciśnięcie przycisku (zdarzenie), a nie na jego trzymanie (stan), co czyni je bardzo ważnymi w sekwencjach uruchamiania i sterowaniu krokowym maszyn.
