W interferometrii używanej w pracowni optycznej promień krzywizny R powierzchni sferycznej nie jest mierzony "mechanicznie", lecz wynika z analizy obrazu interferencyjnego. Interferometr porównuje czoło fali odbitej od badanej powierzchni z falą odniesienia. Różnice fazy ujawniają się jako prążki interferencyjne, a ich układ (oraz zmiana po przestawieniu układu/zmianie odległości) pozwala powiązać wynik z krzywizną.
Dlatego właściwy wzór musi spełniać kilka warunków merytorycznych:
- ma zawierać długość fali λ, bo interferencja jest zjawiskiem falowym i prążki są "skalowane" przez λ,
- ma uwzględniać liczbę prążków (np. N i M) albo wielkości z nią związane, bo to prążki niosą informację o różnicy dróg optycznych,
- ma wykorzystywać wielkości geometryczne pomiaru (np. dN, dM) opisujące odległości/położenia w konfiguracji interferometru,
- ma dawać wynik w jednostkach długości (R), a nie w dioptriach, milimetrach grubości czy bezwymiarowych współczynnikach.
Wskazany jako poprawny wzór R = (dN^2 - dM^2) / (4λ(N-M)) spełnia te kryteria: łączy różnicę kwadratów odległości z długością fali i różnicą liczby prążków, co jest typowe dla zależności wyprowadzanych z geometrii falowej w pomiarach krzywizny. Pozostałe odpowiedzi (inne wzory) są błędne w tym kontekście, gdyż zwykle odpowiadają innym wielkościom (np. ogniskowej/zdolności optycznej, zależności soczewkowej, albo uproszczeniom niezwiązanym z interferometrią) lub nie uwzględniają kluczowych parametrów interferencyjnych (λ i prążków), przez co nie mogą poprawnie opisać metody pomiaru interferometrem.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o dobór wzoru najpierw sprawdź, jaką metodą wykonywany jest pomiar. Jeśli pojawia się interferometr i prążki, w równaniu niemal zawsze występuje λ oraz wielkość związana z liczbą prążków lub różnicą faz.
