W języku SFC (GRAFCET) algorytm buduje się z kroków (stany/akcje) oraz tranzycji (warunki przejścia). Obowiązuje zasada naprzemienności: krok → tranzycja → krok. Sekwencja współbieżna (AND) służy do równoległego wykonywania kilku gałęzi, które później muszą zostać zsynchronizowane w jednym miejscu.
Poprawna współbieżność ma dwie kluczowe strefy:
- Rozwidlenie (divergence AND): pojawia się jako podwójna linia i występuje po tranzycji, czyli najpierw jest warunek przejścia, a potem startują równoległe gałęzie.
- Scalenie (convergence AND): także jest oznaczone podwójną linią, ale występuje przed tranzycją. Bezpośrednio przed linią scalającą muszą znajdować się kroki (zakończenia gałęzi), a bezpośrednio po niej powinna być tranzycja, która uruchamia dalszą część sekwencji dopiero po zakończeniu wszystkich gałęzi.
Odpowiedź "2" jest poprawna, ponieważ w tym schemacie obie gałęzie równoległe dochodzą do scalenia krokami (zakończenia gałęzi są krokami), a dopiero po scaleneniu umieszczono tranzycję. To zachowuje regułę składni i zapewnia właściwą synchronizację.
Pozostałe schematy są niepoprawne jako przykład współbieżności zgodnej z zasadami SFC, bo zawierają błędy strukturalne typowe dla uczniów: mylenie miejsc, w których powinny być kroki i tranzycje, oraz błędne zakończenie gałęzi przed scaleniem. Szczególnie mylące jest rozwiązanie, w którym gałęzie kończą się tranzycjami tuż przed scaleniem — prowadzi to do niedozwolonej sekwencji w rodzaju "tranzycja → tranzycja" i łamie zasadę naprzemienności.
W praktyce poprawne scalenie AND ma znaczenie w automatyce: dalszy krok procesu (np. start kolejnej operacji) może zostać wykonany dopiero wtedy, gdy wszystkie równoległe działania (np. dojazd dwóch osi, napełnienie dwóch zbiorników) rzeczywiście się zakończą.
