Instrukcja zegara TP jest klasycznym timerem impulsowym (monostabilnym) znanym z biblioteki timerów IEC. Jej kluczową cechą jest to, że wyjście Q przyjmuje stan wysoki na z góry zadany czas PT po wystąpieniu zbocza narastającego na wejściu IN.
Jak rozpoznać poprawny diagram czasowy dla TP:
- Na wejściu IN musi pojawić się moment wyzwolenia – typowo jest to przejście z 0 na 1 (zbocze narastające).
- Na wyjściu Q powinien pojawić się impuls rozpoczynający się bezpośrednio po tym zboczu (w praktyce w tym samym cyklu/programowym ujęciu czasu).
- Czas trwania stanu wysokiego Q powinien odpowiadać PT i nie powinien zależeć od tego, czy IN pozostaje w stanie 1 czy wróci do 0.
Dlatego poprawny jest ten diagram, który pokazuje pojedynczy impuls na Q o stałej długości PT, uruchamiany zboczem narastającym IN.
Dlaczego pozostałe diagramy bywają wybierane błędnie:
- Diagramy przedstawiające opóźnione załączenie Q po czasie (typowe dla TON) są mylące, bo w TP nie chodzi o "czekanie" przed załączeniem, tylko o wygenerowanie impulsu.
- Diagramy, w których Q jest wysokie tak długo jak IN (lub zanika natychmiast po zaniku IN), nie pasują do TP, ponieważ TP utrzymuje Q przez czas PT nawet, gdy IN zdąży opaść.
- Diagramy pokazujące opóźnione wyłączenie (typowe dla TOF) również nie opisują TP, bo TOF reaguje na zbocze opadające i podtrzymuje Q po zaniku IN.
W praktyce egzaminacyjnej warto porównać trzy standardowe zachowania: TON (opóźnione załączenie), TOF (opóźnione wyłączenie) i TP (impuls o stałym czasie). Jeśli na wykresie widzisz impuls Q o długości PT po narastaniu IN, to jest to właśnie TP.
