W cukrzycy typu 1 dochodzi do znacznego, a zwykle całkowitego niedoboru własnej insuliny, ponieważ układ immunologiczny niszczy komórki β trzustki odpowiedzialne za jej wydzielanie. Skutkiem jest hiperglikemia oraz ryzyko rozwinięcia kwasicy ketonowej. Z tego powodu leczenie musi uzupełniać brakujący hormon, czyli opiera się na insulinoterapii (różne schematy: intensywna insulinoterapia, pompy insulinowe, dawki bazalne i posiłkowe).
Odpowiedź "Insulina" jest poprawna, ponieważ w typie 1 nie da się skutecznie prowadzić leczenia wyłącznie lekami doustnymi: kluczowy problem to brak insuliny, a nie tylko insulinooporność. Podanie insuliny umożliwia transport glukozy do tkanek, hamuje lipolizę i ketogenezę oraz pozwala kontrolować glikemię.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście klasycznego leczenia cukrzycy typu 1:
- "metformina" zmniejsza wytwarzanie glukozy w wątrobie i poprawia wrażliwość tkanek na insulinę; to lek pierwszego wyboru w cukrzycy typu 2, gdy dominuje insulinooporność.
- "Glimepiryd" jest pochodną sulfonylomocznika, która stymuluje trzustkę do wydzielania insuliny; w typie 1, gdy komórki β są zniszczone, mechanizm działania jest niewystarczający.
- "Gliklazyd" również należy do pochodnych sulfonylomocznika i działa podobnie jak glimepiryd, zwiększając wydzielanie insuliny; typowo wykorzystuje się go w cukrzycy typu 2.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: typ 1 = insulinoterapia (bezwzględny niedobór), natomiast typ 2 = najczęściej leki doustne (insulinooporność), choć w części przypadków typ 2 także wymaga insuliny na pewnym etapie choroby.
