Adres IPv4 w typowym zapisie (notacja kropkowo-dziesiętna) ma postać a.b.c.d, gdzie a, b, c i d to cztery oktety. Kluczowa zasada składniowa brzmi: każdy oktet musi być liczbą całkowitą z zakresu 0–255. Wynika to z faktu, że oktet odpowiada 8 bitom, a 8 bitów koduje 256 możliwych wartości.
Odpowiedź "171.125.76.30" jest poprawna, ponieważ:
- ma dokładnie cztery części oddzielone kropkami,
- każda część jest liczbą dziesiętną,
- wszystkie wartości (171, 125, 76, 30) mieszczą się w zakresie 0–255.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów spotykanych na egzaminach i w praktyce:
- "134.256.67.85" odpada, bo zawiera oktet 256, czyli wartość o 1 większą niż maksymalne 255. To częsty błąd "przekroczenia zakresu".
- "276.154.13.12" odpada, bo pierwszy oktet to 276, również poza zakresem 0–255.
- "EA:CC:7:43" nie jest adresem IPv4, ponieważ nie ma kropek i nie składa się z czterech liczb dziesiętnych. Zapis z dwukropkami i cyframi/literami (A–F) jest charakterystyczny dla wartości heksadecymalnych, typowych m.in. dla adresów MAC.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz segmenty (mają być 4), a potem sprawdź każdy oktet, czy mieści się w 0–255. Wystarczy jeden oktet poza zakresem, aby cały adres był niepoprawny.