W pytaniu kluczowe jest słowo "jedynie", czyli: który nośnik z definicji standardu nie przewiduje zapisu dźwięku inaczej niż przez kompresję.
Odpowiedź "Mini Disc" jest poprawna, ponieważ format MiniDisc w zastosowaniach konsumenckich opierał się na kodowaniu dźwięku z użyciem kompresji stratnej (najczęściej ATRAC). Oznacza to, że zapis na takim nośniku nie jest "surowym" PCM jak na CD Audio, tylko jest wynikiem działania kodeka kompresującego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Płyta CD Audio" przechowuje dźwięk jako liniowy PCM (bez kompresji danych). To klasyczny przykład nośnika audio, który nie wymusza kompresji stratnej w standardzie płyty.
- "Kaseta Hi8" to nośnik taśmowy kojarzony głównie z zapisem wideo. Sam nośnik nie oznacza, że dźwięk musi być zapisany wyłącznie jako skompresowany plik/kodek; dodatkowo standardy taśmowe wideo historycznie dopuszczały różne sposoby zapisu ścieżki audio (w tym analogowe).
- "Kaseta S-VHS" podobnie jak Hi8 jest nośnikiem wideo na taśmie, a nie typowym nośnikiem audio z narzuconą kompresją. Nie spełnia warunku "jedynie w skompresowanej formie".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się CD Audio, potraktuj je jako punkt odniesienia dla braku kompresji (PCM). Z kolei MiniDisc historycznie kojarzy się z kompaktowym nagrywaniem, ale kosztem jakości wynikającej z kompresji stratnej.
