W zakresie 0–2 m najczęściej stosuje się czujniki, które potrafią wykonać bezkontaktowy pomiar odległości na stosunkowo dużym dystansie. Czujnik ultradźwiękowy działa na zasadzie emisji fali ultradźwiękowej i pomiaru czasu powrotu echa od obiektu. Taka metoda jest w praktyce szeroko używana do pomiaru odległości/poziomu, ponieważ umożliwia pracę na dystansach rzędu metrów i nie wymaga kontaktu mechanicznego.
Opcja "Czujnik kontaktronowy" jest nieadekwatna do pomiaru odległości 0–2 m, ponieważ kontaktron jest elementem przełączającym reagującym na obecność pola magnetycznego (zwykle magnesu). Typowo wykorzystuje się go do sygnalizacji położenia (otwarte/zamknięte), a nie do ciągłego pomiaru odległości na metry.
Opcja "Czujnik indukcyjny" w klasycznych zastosowaniach wykrywa obiekty metalowe na krótkich dystansach (zwykle milimetry do niewielu centymetrów, zależnie od konstrukcji). Jest świetny do detekcji obecności i zliczania elementów metalowych, ale z reguły nie jest właściwym wyborem do zakresu 0–2 m.
Opcja "Czujnik pojemnościowy" także jest często używana do detekcji zbliżeniowej (różnych materiałów), jednak jego typowy zasięg jest ograniczony i w praktyce częściej realizuje funkcję "jest/nie ma obiektu" albo ustawianego progu. Dla metrów zwykle wybiera się inne zasady pomiaru (np. ultradźwięki, optykę/ToF), zależnie od warunków.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się zakres mierzony w metrach i pytanie o pomiar odległości, najpierw rozważ czujniki ultradźwiękowe lub optyczne. Czujniki indukcyjne/pojemnościowe i kontaktrony kojarz głównie z krótkim zasięgiem lub detekcją stanu.
