Protokoły rutingu dzieli się m.in. według sposobu wyznaczania i rozgłaszania informacji o trasach. W pytaniu kluczowe jest pojęcie wektora odległości (distance-vector). W tym podejściu router nie buduje pełnej mapy topologii łączy, tylko utrzymuje zestaw tras wraz z metryką i "kierunkiem" (następnym skokiem) i okresowo wymienia te informacje z sąsiadami.
Odpowiedź "RIP" jest poprawna, ponieważ RIP jest klasycznym protokołem distance-vector. W praktyce oznacza to prostotę konfiguracji, ale też typowe ograniczenia (np. wolniejsza konwergencja i podatność na pewne problemy znane z protokołów opartych o wektor odległości, które łagodzi się dodatkowymi mechanizmami).
Odpowiedź "OSPF" jest niepoprawna, bo OSPF należy do protokołów stanu łącza (link-state): rozgłasza informacje o stanie łączy, a każdy router oblicza trasy na podstawie bazy LSDB i algorytmu wyznaczania najkrótszej ścieżki.
Odpowiedź "IS-IS" także jest niepoprawna z tego samego powodu: to protokół link-state, wykorzystywany często w większych sieciach operatorskich.
Odpowiedź "BGP-4" jest niepoprawna, ponieważ BGP działa jako wektor ścieżki (path-vector) i służy do routingu między systemami autonomicznymi (EGP). Zamiast "odległości" rozgłasza atrybuty tras i informacje o ścieżce AS, co wspiera polityki routingu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz zestaw RIP/OSPF/IS-IS/BGP i pytanie o mechanizm, skojarz: RIP = distance-vector, OSPF/IS-IS = link-state, BGP = path-vector.
