Sygnał zajętości w telefonii abonenckiej to ton informacyjny (lub jego zapis jako przebieg w czasie), którego celem jest przekazanie abonentowi informacji, że wybrany numer jest aktualnie zajęty. W ujęciu "przebiegu czasowego" kluczową cechą takiego sygnału nie jest pojedynczy impuls, lecz regularna, cykliczna kadencja: odcinek, w którym sygnał (ton) jest obecny, a następnie odcinek przerwy, po czym wzorzec powtarza się w podobny sposób.
Dlatego poprawny przebieg będzie wyglądał jak sekwencja powtarzalnych "pakietów" sygnału rozdzielonych przerwami o zbliżonym czasie trwania. Taki zapis odróżnia zajętość od sygnałów, które są ciągłe (bez przerw) albo mają inną organizację czasową (np. dłuższe pauzy, nieregularność lub wyraźnie inne proporcje włączeń/wyłączeń).
Pozostałe odpowiedzi w typowych zestawach egzaminacyjnych bywają mylące, bo mogą przedstawiać:
- sygnał ciągły (brak przerw) – nie pasuje do idei zajętości opartej na cyklicznych włączeniach i przerwach;
- sygnał o innej kadencji – również okresowy, ale z innym wzorcem czasowym, co oznacza inny komunikat dla abonenta;
- przebieg nieregularny lub pojedyncze zdarzenia – bardziej wskazujące na zakłócenia, impulsy testowe albo inny typ sygnalizacji.
Na egzaminie warto przyjąć zasadę: najpierw oceń, czy przebieg ma powtarzalny cykl oraz czy w cyklu widać naprzemienność sygnału i ciszy. Dopiero potem porównuj szczegóły, aby nie wpaść w pułapkę wybierania "pierwszej odpowiedzi, która jest przerywana".
