Personalizacja w druku cyfrowym oznacza, że w ramach jednego nakładu powstają egzemplarze różniące się danymi zmiennymi. Najczęściej są to: imię i nazwisko, adres, numer klienta, numer seryjny, kod kreskowy lub QR, indywidualna oferta cenowa czy unikalny identyfikator. Kluczowe jest to, że element personalizowany jest przypisany do konkretnej osoby/rekordu danych i zmienia się między wydrukami.
Odpowiedź wskazująca projekt typu pudełka z ogólnymi napisami "CATALOGUES PRICELISTS" jest poprawna, ponieważ taki nadruk ma charakter informacyjno-marketingowy, ale pozostaje taki sam dla wszystkich sztuk. To przykład treści stałej (static content), a nie personalizacji.
Dlaczego pozostałe rysunki mogą przedstawiać personalizację? Zwykle w tego typu zadaniach personalizację rozpoznaje się po obecności:
- indywidualnych danych adresowych lub imienia/nazwiska,
- numeracji (np. bilet, kupon, voucher),
- kodów (kreskowych/QR) powiązanych z odbiorcą,
- zmiennej treści oferty (np. inna kwota, inny rabat dla różnych klientów).
Typowe pułapki na egzaminie:
- uznanie, że "ładny projekt z tekstem" automatycznie oznacza personalizację (nie — personalizacja dotyczy zmienności danych),
- mylenie personalizacji z identyfikacją wizualną marki (logo i hasła są zwykle stałe),
- pomijanie drobnych elementów zmiennych, np. małego numeru lub kodu.
W praktyce poligraficznej rozróżnienie to ma znaczenie przy przygotowaniu plików (łączenie projektu z bazą danych), kontroli poprawności danych oraz doborze workflow w RIP/DFE dla VDP.
