W drukarni cyfrowej personalizacja zaproszeń jest najczęściej realizowana jako druk zmiennodanych (VDP). W takim workflow rozróżnia się dwie grupy plików:
- szablon/projekt (layout) – zawiera stałe elementy graficzne i miejsca na dane zmienne,
- plik danych ("baza danych") – zawiera wiersze/rekordy z informacjami dla kolejnych egzemplarzy.
Dlatego poprawne są formaty XLSX i CSV, bo przechowują dane w strukturze tabeli: kolumny odpowiadają polom (np. Imię, Nazwisko, Ulica), a wiersze kolejnym osobom/egzemplarzom. Takie pliki można bezpośrednio importować do narzędzi typu łączenie danych (data merge) w DTP lub do RIP/VDP, a następnie automatycznie wygenerować serię wydruków, gdzie teksty i/lub obrazy podmieniają się zgodnie z rekordami.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne z powodu roli tych formatów:
- DWG, SVG – to formaty grafiki/projektowania (CAD i wektor). Mogą być elementem projektu zaproszenia, ale nie pełnią typowej roli bazy rekordów do personalizacji.
- JPG, GIF – grafika rastrowa/animowana. To pliki obrazów, nie przechowują tabelarycznych pól danych (imię, nazwisko itd.). Mogą być co najwyżej materiałem podmienianym, ale nie "bazą danych" z rekordami.
- MPEG, TIFF – MPEG to wideo, a TIFF to format obrazu rastrowego o wysokiej jakości. Podobnie jak wyżej: są to pliki treści multimedialnej/obrazu, a nie zestaw rekordów do zaciągania danych w personalizacji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: baza do personalizacji = dane w tabeli. Jeżeli w odpowiedziach pojawiają się arkusze kalkulacyjne lub formaty tekstowo-tabelaryczne (CSV), to zwykle one będą właściwym wyborem. Kluczowe jest też zachowanie spójnych nagłówków kolumn i unikanie "ozdobników" w danych (np. scalonych komórek), bo utrudniają import.
