W reżyserni studia nagrań kluczowe jest utrzymanie bardzo niskiego hałasu tła, aby nie maskował on cichych detali materiału dźwiękowego i nie zniekształcał oceny barwy oraz dynamiki podczas odsłuchu, edycji i miksu. Dlatego stosuje się tzw. krzywe hałasowe (kryterialne), które przedstawiają dopuszczalne poziomy hałasu w funkcji częstotliwości.
Taki wykres najczęściej interpretuje się jako granicę dla poziomu dźwięku w kolejnych pasmach (np. oktawowych lub tercjowych). W praktyce oznacza to, że pomierzony poziom hałasu tła w reżyserni nie powinien przekraczać przebiegu krzywej w żadnym z pasm. Wymaganie jest szczególnie istotne w niskich częstotliwościach, gdzie hałas instalacji (np. wentylacja, klimatyzacja, drgania przenoszone konstrukcyjnie) potrafi dominować i być trudny do wytłumienia.
Poprawny wybór wykresu polega na rozpoznaniu, który z nich przedstawia kryterium dopuszczalnego hałasu tła dla reżyserni: krzywa powinna odpowiadać warunkom pracy krytycznego odsłuchu, czyli być "surowa" (niskie wartości) i mieć przebieg typowy dla krzywych kryterialnych, a nie np. charakterystyk korektora, filtru, mikrofonu czy głośnika.
- Odpowiedź poprawna wskazuje wykres zgodny z wymaganym, przybliżonym przebiegiem krzywej hałasowej dla reżyserni.
- Odpowiedzi błędne zwykle przedstawiają inne zależności: zbyt wysoki dopuszczalny poziom (bardziej pasujący do pomieszczeń technicznych), nienaturalny kształt (charakterystyka urządzenia audio), albo przebieg nieodpowiadający kryteriom hałasu tła w funkcji częstotliwości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunkach pojawiają się wykresy "audio" (np. mocno pofalowane, z wąskimi podbiciami/tłumieniami), to często są to charakterystyki filtrów lub korekcji. Krzywe kryterialne hałasu tła są zazwyczaj gładkie i opisują graniczne poziomy w pasmach.
