W rozliczaniu imprez i usług turystycznych kluczowe jest odróżnienie dokumentu potwierdzającego poniesienie kosztu od dokumentu, który jedynie opisuje ofertę lub poziom cen. Dokument potwierdzający koszt powinien wynikać z dokonanej transakcji (zakupu) i pozwalać wykazać, że wydatek został poniesiony za konkretną usługę.
Odpowiedź "Cennik noclegów w schronisku młodzieżowym." jest poprawna, ponieważ cennik informuje o stawkach (ile coś kosztuje), ale nie potwierdza, że dana usługa została rzeczywiście zakupiona i opłacona. Cennik nie jest dowodem wykonania/usprzedaży usługi na rzecz organizatora lub klienta; nie ma charakteru rozliczeniowego i nie stanowi samodzielnego potwierdzenia poniesienia kosztu.
- "Faktura za transport autokarowy." stanowi typowy dokument rozliczeniowy za usługę przewozu. Co do zasady wskazuje stronę transakcji, przedmiot usługi i kwotę, więc może potwierdzać koszt transportu.
- "Bilety wstępów do zwiedzanych obiektów." mogą potwierdzać, że zakupiono wstęp (i w jakiej liczbie), a więc są praktycznym dowodem poniesienia kosztu atrakcji/zwiedzania.
- "Polisa ubezpieczeniowa." potwierdza zawarcie ochrony ubezpieczeniowej (zakup usługi ubezpieczenia) i zwykle wskazuje składkę, okres oraz zakres – w realiach turystycznych jest to koszt imprezy/usługi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "cennik", "oferta", "folder", "katalog" lub "reklama", to są to najczęściej dokumenty informacyjne. Dowody poniesienia kosztu to takie, które powstają po nabyciu usługi i odnoszą się do konkretnej transakcji, a nie do ogólnej informacji o cenach.
