Kompresja bezstratna oznacza, że po zakodowaniu i późniejszym odkodowaniu otrzymujemy dokładnie te same dane audio (w praktyce: identyczne próbki PCM) co w materiale wejściowym. Taki format nadaje się do archiwizacji, przekazywania materiału do montażu oraz do pracy, w której kolejne etapy obróbki nie powinny dokładać degradacji jakości.
Odpowiedź "FLAC" jest poprawna, ponieważ FLAC jest powszechnie stosowanym bezstratnym kodekiem/formatem przeznaczonym do redukcji rozmiaru pliku przy zachowaniu pełnej informacji o sygnale.
Pozostałe propozycje dotyczą kompresji stratnej, czyli takiej, w której część informacji jest trwale usuwana (najczęściej na podstawie modeli percepcyjnych). Skutkiem jest mniejszy rozmiar pliku kosztem zmian w sygnale, które mogą stać się słyszalne zwłaszcza po wielokrotnym ponownym kodowaniu lub intensywnej obróbce.
- "MP3" to klasyczny przykład kodeka stratnego, popularnego w dystrybucji, ale nieoptymalnego jako format roboczy do montażu i archiwum.
- "AAC" również jest stratny; często oferuje lepszą jakość niż MP3 przy podobnym bitrate, ale nadal nie spełnia kryterium bezstratności.
- "ATRAC" był kojarzony z rozwiązaniami konsumenckimi i w typowych wariantach także opiera się na kompresji stratnej, więc nie gwarantuje odzyskania identycznych danych po dekompresji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: do pracy i archiwum wybiera się formaty bezstratne, a do publikacji i oszczędności transferu często formaty stratne. Sama "wysoka jakość" nie jest synonimem "bezstratności".
