Obciążalność prądowa długotrwała przewodu (Iz) to taki prąd, który może płynąć ciągle bez przekroczenia dopuszczalnej temperatury granicznej i bez uszkodzenia izolacji. Jest to więc ograniczenie wynikające z nagrzewania się przewodu i warunków jego chłodzenia.
Dlatego na Iz wpływają parametry i warunki, które zmieniają ilość wydzielanego ciepła oraz możliwość jego odprowadzenia:
- "Przekrój poprzeczny żył" – większy przekrój oznacza mniejszy opór i mniejsze straty cieplne przy tym samym prądzie, więc przewód może przenosić większy prąd bez przegrzania.
- "Rodzaj materiału izolacji" – różne izolacje mają różną dopuszczalną temperaturę pracy (np. typowo PVC ok. 70°C, XLPE ok. 90°C). Skoro limit temperatury jest inny, to dopuszczalny prąd długotrwały również będzie inny przy tych samych pozostałych warunkach.
- "Sposób ułożenia przewodów" – metoda układania (np. w powietrzu, w ścianie, w rurze, w wiązce) zmienia chłodzenie. Przewody ułożone ciasno lub w izolacji termicznej gorzej oddają ciepło, więc ich Iz trzeba zmniejszyć (stosuje się współczynniki redukcyjne).
Natomiast "Długość ułożonych przewodów" nie jest parametrem wyznaczającym Iz w sensie normowych tabel obciążalności. Długość ma kluczowe znaczenie dla spadku napięcia (ΔU): im dłuższy przewód, tym większy spadek napięcia przy tym samym prądzie. W praktyce projektowej sprawdza się więc dwa niezależne warunki:
- czy przewód spełnia Iz (nie przegrzeje się),
- czy spadek napięcia jest dopuszczalny (odbiornik dostanie właściwe napięcie).
Typowa pułapka polega na tym, że długość "często występuje" w zadaniach obliczeniowych, ale dotyczy głównie ΔU, a nie obciążalności termicznej. Dlatego odpowiedź o długości jest jedyną, która nie wpływa na Iz.
