Cewka rzeczywista nie jest idealną indukcyjnością. Oprócz indukcyjności L ma także rezystancję uzwojenia R. W typowym modelu zastępczym są one połączone szeregowo (element R–L).
W obwodzie prądu przemiennego ważne jest rozróżnienie mocy:
- P – moc czynna (W): zamienia się na ciepło i występuje na składowej rezystancyjnej,
- S = U·I – moc pozorna (VA): "całkowita" z punktu widzenia źródła,
- Q – moc bierna (var): związana z wymianą energii w polu magnetycznym indukcyjności.
W pomiarze metodą techniczną jednocześnie mierzy się napięcie, prąd i moc czynną. Ponieważ moc czynna w cewce rzeczywistej wydziela się na rezystancji uzwojenia, można przyjąć zależność:
P = I²·R
Stąd bezpośrednio:
R = P / I²
Podstawienie danych: I = 1,2 A, więc I² = 1,44. Zatem R = 180 W / 1,44 = 125 Ω.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wartości typu 90 Ω, 100 Ω czy 150 Ω zwykle wynikają z pomyłek rachunkowych albo ze złego doboru wzoru. Częsty błąd to liczenie R = U/I, które dotyczy wyłącznie obciążenia czysto rezystancyjnego; tutaj obciążenie ma też reaktancję indukcyjną, więc U/I daje impedancję Z, a nie R. Inną pomyłką jest traktowanie S = U·I jako P, czyli mylenie mocy pozornej z czynną.
Dodatkowa kontrola wyniku: Z = U/I = 240/1,2 = 200 Ω, a cosφ = P/(U·I) = 180/288 = 0,625. Składowa rezystancyjna wynosi R = Z·cosφ = 200·0,625 = 125 Ω. Zgodność obu metod potwierdza poprawność obliczeń.
