W magazynie dobór systemu odnawiania zapasów powinien wynikać z dwóch kluczowych cech asortymentu: wartości jednostkowej oraz rotacji (jak często dana pozycja jest pobierana/wydawana). Dla materiałów drogich i bardzo wolno rotujących najważniejsze jest ograniczenie ryzyka utrzymywania zbyt dużych stanów, bo oznacza to zamrożony kapitał i wysokie koszty utrzymania.
Odpowiedź "Sztuka na sztukę." jest poprawna, ponieważ opisuje politykę uzupełniania, w której po wydaniu elementu (często pojedynczej sztuki) zapas jest odtwarzany w tej samej liczbie. Dzięki temu magazyn nie buduje dużych partii drogich materiałów "na zapas", a jednocześnie utrzymuje minimalną dostępność (zależnie od przyjętych parametrów, np. zapasu bezpieczeństwa).
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze w tym konkretnym przypadku?
- "Dwóch worków." To rozwiązanie jest typowe dla materiałów tańszych i częściej zużywanych: łatwo je obsłużyć wizualnie, ale zwykle wiąże się z uzupełnianiem partiami, co przy drogich pozycjach może generować nadmiary.
- "Przeglądu ciągłego." To sposób kontroli poziomu zapasu (ciągła obserwacja stanu i reagowanie na punkt zamówienia), a nie wskazanie "ile" uzupełnić. Może współistnieć z różnymi zasadami wielkości zamówienia, ale samo w sobie nie odpowiada precyzyjnie na warunek "bardzo wolno rotujące i drogie".
- "Przeglądu okresowego." Tu kontrola jest cykliczna (co pewien czas), co łatwiej prowadzi do większych wahań stanów. Dla drogich, wolnorotujących pozycji może to oznaczać niepotrzebne zwiększanie zapasu między przeglądami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się jednocześnie "drogie" oraz "wolno rotujące", szukaj odpowiedzi, która minimalizuje stan magazynowy i uzupełnia możliwie małymi porcjami – najczęściej 1:1.
