Sformułowanie szum 1/f (czyt. "jeden przez ef") odnosi się do sytuacji, gdy poziom energii/mocy szumu w funkcji częstotliwości nie jest stały, lecz maleje wraz ze wzrostem częstotliwości w przybliżeniu odwrotnie proporcjonalnie do f. Taki typ widma jest w akustyce i elektroakustyce powszechnie kojarzony z szumem różowym.
Dlatego odpowiedź "Różowy." jest właściwa: szum różowy ma charakterystykę spektralną odpowiadającą zależności 1/f (w ujęciu praktycznym: więcej energii w niższych pasmach niż w wyższych). Z tego powodu jest chętnie używany jako sygnał testowy w pracy realizatora dźwięku, np. do oceny odpowiedzi częstotliwościowej systemu i wstępnego strojenia korekcji w połączeniu z analizą widma.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do innych koncepcji "kolorów szumu" albo nie są standardowym określeniem dla zależności 1/f:
- "Biały." – najczęstsza pułapka. Szum biały ma (w typowym ujęciu) równą gęstość widmową mocy w funkcji częstotliwości, czyli widmo "płaskie" w skali liniowej, a nie 1/f.
- "Czerwony." – bywa używany jako nazwa dla szumu o silniejszym nachyleniu w kierunku niskich częstotliwości (często kojarzony z 1/f²), więc nie jest równoważny 1/f.
- "Szary." – bywa spotykany w niektórych opisach jako wariant odniesiony do percepcji słuchu, ale nie jest standardowym synonimem szumu 1/f w podstawowym nazewnictwie egzaminacyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę pojęć "szum 1/f = różowy", a "szum o płaskim widmie = biały". To pozwala szybko rozdzielić dwa najczęściej mylone pojęcia.
