Sprawdzenie całkowitego wymycia jonów chlorkowych z osadu wykonuje się praktycznie przez analizę przesączu po przemywaniu: do kilku kropli cieczy dodaje się odczynnik, który daje jednoznaczną, łatwą do zauważenia reakcję z Cl−.
Odpowiedź AgNO3 jest właściwa, ponieważ w roztworze wodnym dostarcza jonów Ag+. Jony srebra reagują z jonami chlorkowymi, tworząc trudno rozpuszczalny chlorek srebra (AgCl) w postaci osadu, co objawia się zmętnieniem lub wytrąceniem osadu. Reakcję można zapisać jonowo: Ag+ + Cl− → AgCl↓. Jeśli po dodaniu AgNO3 nie obserwuje się zmętnienia, jest to przesłanka, że chlorki zostały skutecznie usunięte podczas płukania (w granicach czułości testu).
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- KNO3: dostarcza jonów K+ i NO3−. Potas nie tworzy z chlorkami trudno rozpuszczalnego osadu; roztwór nie daje charakterystycznego efektu wizualnego.
- Al(NO3)3: jony Al3+ nie są klasycznym odczynnikiem potwierdzającym obecność Cl−. W typowych warunkach nie uzyskuje się prostej, selektywnej reakcji strąceniowej chlorków analogicznej do AgCl.
- Cu(NO3)2: jony Cu2+ również nie dają selektywnego, trudno rozpuszczalnego osadu z Cl− pozwalającego na jednoznaczną kontrolę wymycia. Mogą pojawiać się inne efekty (np. barwa roztworu od Cu2+), które nie są testem na chlorki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się różne azotany, kluczowe jest to, jaki kation wnoszą do roztworu. W próbie na chlorki "pracuje" Ag+, a anion azotanowy jest w praktyce jonem towarzyszącym.
