Synoptofor służy m.in. do oceny widzenia obuocznego oraz relacji między ustawieniem gałek ocznych stwierdzanym przez badającego (część obiektywna) a ustawieniem/położeniem obrazów zgłaszanym przez pacjenta (część subiektywna). W interpretacji wyników kluczowe jest porównanie tych dwóch informacji, ponieważ pozwala to wnioskować o rodzaju korespondencji siatkówkowej.
Nieprawidłowa harmonijna zamierzona korespondencja siatkówkowa oznacza sytuację, w której układ wzrokowy "adaptuje się" do zeza: pacjent może uzyskiwać subiektywne wrażenie zbieżności obrazów w sposób niezgodny z prostą, "normatywną" relacją oczekiwaną przy prawidłowej korespondencji. W zapisie synoptoforowym może to ujawniać się m.in. poprzez charakterystyczne zachowanie przy ustawianiu obrazów, opisywane jako "skok" w określonym położeniu.
Odpowiedź "Ob. = +5° sub. = skok w 0°" jest poprawna, ponieważ łączy niezerowy kąt obiektywny z takim przebiegiem części subiektywnej, który nie jest zwykłym, stabilnym odczytem liczbowym (np. stałe +2° lub 0°), tylko wskazuje na specyficzny mechanizm adaptacji korespondencji ujawniający się skokowo podczas badania.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo przedstawiają jedynie proste, stałe wartości subiektywne (np. +2° lub 0°) albo "skok" w innym położeniu, co nie odpowiada rozpoznaniu postawionemu w pytaniu. Typowym błędem jest uznanie, że każdy zapis z "0°" musi oznaczać stan prawidłowy albo że dowolny "skok" jest równoważny diagnostycznie — w praktyce liczy się, jaka jest relacja między częścią obiektywną i subiektywną oraz w jakich warunkach pojawia się zjawisko skokowe.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o korespondencję nie oceniaj wyłącznie pojedynczej liczby stopni. Najpierw ustal, co oznacza część obiektywna, co oznacza subiektywna i czy opis sugeruje stabilny odczyt, czy zjawisko dynamiczne (np. "skok"), a dopiero potem dopasuj wariant odpowiedzi.
