W dokumentacji stomatologicznej często spotyka się zapis składający się z numeru zęba oraz rozpoznania. W systemie dwucyfrowym (FDI) pierwsza cyfra określa ćwiartkę i rodzaj uzębienia, a druga cyfra pozycję zęba w tej ćwiartce.
Kieł górny lewy stały ma numer 23:
- 2 – szczęka (góra), strona lewa pacjenta, uzębienie stałe,
- 3 – kieł (licząc od linii pośrodkowej: 1 siekacz przyśrodkowy, 2 siekacz boczny, 3 kieł).
Druga część zapisu to rozpoznanie. Określenie caries media oznacza próchnicę średnią (stopień zaawansowania większy niż powierzchowna, ale mniejszy niż głęboka).
Dlatego zapis "23 caries media." jest właściwy: wskazuje zarówno poprawny ząb (górny lewy kieł stały), jak i właściwe rozpoznanie (próchnica średnia).
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "13 caries media." – rozpoznanie pasuje (próchnica średnia), ale numer zęba wskazuje inną stronę/ćwiartkę (górny prawy kieł stały), więc nie odpowiada "górny lewy".
- "13 caries profunda." – błędny jest zarówno numer zęba (inna strona), jak i stopień próchnicy (głęboka zamiast średniej).
- "63 caries secundaria." – numer 63 odnosi się do uzębienia mlecznego (inne oznaczenia niż dla stałego), a dodatkowo rozpoznanie nie brzmi jak "próchnica średnia".
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze wykonać dwustopniową kontrolę: najpierw upewnić się, czy numer zęba odpowiada właściwej ćwiartce i nazwie zęba, a dopiero potem zweryfikować rozpoznanie (np. media/profunda).
