NEK (normalna elektroda kalomelowa) jest klasyczną elektrodą odniesienia stosowaną w potencjometrii. Jej zadaniem jest dostarczenie możliwie stałego, odtwarzalnego potencjału, aby można było mierzyć potencjał elektrody wskaźnikowej lub całego ogniwa.
Poprawny schemat NEK rozpoznaje się po obecności trzech kluczowych elementów:
- Hg – rtęć metaliczna jako przewodnik elektronowy,
- Hg2Cl2(s) – stały kalomel (osad), który uczestniczy w półreakcji i stabilizuje układ,
- KCl – roztwór chlorku potasu (elektrolit), który ustala aktywność jonów chlorkowych, wpływając na wartość potencjału.
Dlatego poprawna odpowiedź to schemat odpowiadający zapisowi: Hg | Hg2Cl2(s) | KCl. Opcje niepoprawne zwykle przedstawiają inne elektrody odniesienia lub układy redoks, np.:
- układ Ag | AgCl | KCl (elektroda chlorosrebrowa),
- elektrodę wodorową (z udziałem H2 i jonów H+),
- schematy bez osadu Hg2Cl2 albo bez roztworu KCl, co uniemożliwia poprawne zdefiniowanie elektrody kalomelowej.
Na egzaminie warto patrzeć na schemat całościowo: sama obecność KCl nie wystarcza (występuje też w innych elektrodach), a decydujący jest zestaw Hg + Hg2Cl2(s) + KCl.