Schemat blokowy spektrofotometru zwykle przedstawia ciąg elementów, które tworzą tor optyczny i tor pomiarowy sygnału. Najczęściej można w nim rozpoznać: źródło promieniowania, następnie układ selekcji długości fali (filtr lub monochromator), dalej miejsce na próbkę w kuwecie, potem detektor (zamieniający natężenie promieniowania na sygnał elektryczny) oraz układ wzmacniania/odczytu.
Odpowiedź "spektofotometru." jest poprawna, bo tylko ten przyrząd wśród podanych z definicji wymaga kompletnego toru optycznego: kontrolowanego źródła światła, wyboru długości fali i detekcji natężenia po przejściu przez próbkę (lub po odbiciu/rozproszeniu – zależnie od typu). To odpowiada logice schematu blokowego, gdzie widać kolejne moduły przetwarzania promieniowania i sygnału.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "konduktometru." – konduktometr opiera się na pomiarze przewodnictwa elektrycznego roztworu za pomocą elektrod i układu pomiaru impedancji/prądu. W typowym schemacie nie ma toru optycznego ani monochromatora.
- "refraktometru." – refraktometr służy do wyznaczania współczynnika załamania światła, zwykle przez analizę granicy światło–cień lub układu pryzmatów. Schemat blokowy nie przypomina klasycznego: źródło–monochromator–kuweta–detektor.
- "polarymetru." – polarymetr mierzy skręcalność optyczną i wymaga polaryzatora oraz analizatora (elementów polaryzacyjnych). To inna idea pomiaru niż wybór długości fali i detekcja absorbancji w torze UV-Vis.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widzisz sekwencję "źródło promieniowania → wybór długości fali → próbka → detektor → odczyt", myśl najpierw o spektrofotometrii, a dopiero potem o innych przyrządach optycznych.
