Zjawisko pamięci kształtu polega na tym, że materiał po odkształceniu może wracać do "zapamiętanego" kształtu (w praktyce: po odpowiednim bodźcu, najczęściej związanym ze zmianą temperatury, a w wielu zastosowaniach także dzięki zachowaniu nadelastycznemu). Wśród stopów używanych w oprawach okularowych najbardziej typowym materiałem kojarzonym z tą własnością jest stop niklu z tytanem (NiTi), często opisywany nazwą Nitinol.
Dlatego odpowiedź "Stop niklu z tytanem." jest poprawna: to właśnie stopy NiTi należą do stopów z pamięcią kształtu i bywają stosowane w elementach opraw (np. w częściach wymagających dużej odporności na trwałe odkształcenie).
Pozostałe propozycje są mylące, bo opisują metale i stopy spotykane w oprawach, ale z innej "rodziny" właściwości:
- "Stal szlachetna." – stal może być odporna na korozję i stosunkowo sprężysta, jednak typowo nie jest stopem funkcjonalnym o pamięci kształtu; jej zachowanie wynika głównie z klasycznych własności sprężysto-plastycznych.
- "Nowe srebro." – to stop miedzi (zwyczajowo z dodatkami innych metali), ceniony za wygląd i właściwości użytkowe, ale nie jest standardowo klasyfikowany jako stop z pamięcią kształtu.
- "Mosiądz." – stop miedzi i cynku, łatwy w obróbce, jednak nie wykazuje charakterystycznej pamięci kształtu; przy przekroczeniu granicy sprężystości ulega trwałemu odkształceniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "pamięć kształtu" w kontekście opraw, najczęściej chodzi o rozpoznanie stopu NiTi. Warto odróżniać to pojęcie od samej sprężystości czy odporności na korozję, które mogą dotyczyć wielu innych materiałów opraw.
