Skóra twarzy określana jako tłusta (łojotokowa) ma zwiększoną aktywność gruczołów łojowych. W praktyce gabinetowej rozpoznaje się ją głównie w oglądaniu i badaniu dotykowym: widoczne jest błyszczenie (zwłaszcza w strefie T), a przy dotyku skóra sprawia wrażenie tłustej/lepko lepkiej z powodu filmu lipidowego.
Odpowiedź "Ziemista, błyszcząca, lepka w dotyku" zawiera dwie cechy najbardziej charakterystyczne dla skóry tłustej: błyszczenie i lepkość związane z sebum. Określenie "ziemista" może pojawiać się w opisach skóry o zaburzonej jakości powierzchni (np. przy zanieczyszczeniu, nierównym kolorycie), ale w zestawie z błyszczeniem i lepkością nadal kieruje na rozpoznanie skóry tłustej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Napięta, swędząca, szorstka" typowo kojarzy się z niedoborem lipidów i zaburzeniem bariery naskórkowej, czyli obrazem skóry suchej lub podrażnionej. Napięcie i świąd nie są objawami wiodącymi dla skóry tłustej.
- "Cienka, jasna, skłonna do łuszczenia się" wskazuje na skórę delikatną, często suchą/wrażliwą, z tendencją do złuszczania. Łuszczenie jest częstsze przy suchości i uszkodzonej barierze niż przy typowej skórze tłustej.
- "Wiotka, szorstka ze skłonnością do przebarwień" pasuje bardziej do skóry dojrzałej (utrata jędrności) i fotouszkodzonej (przebarwienia), a nie do samej kategorii "tłusta".
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o typ skóry szukaj objawów najbardziej specyficznych. Dla skóry tłustej są to: nadmiar sebum (błyszczenie) i odczucie tłustości/lepkości przy dotyku; dla suchej: napięcie, szorstkość i łuszczenie; dla dojrzałej: wiotkość i zmiany barwnikowe.
