Księgi rachunkowe należy rozumieć jako system ewidencji, w którym zdarzenia gospodarcze są ujmowane w sposób chronologiczny i systematyczny. Dlatego poprawny zestaw elementów ksiąg będzie zawierał pozycje odpowiadające częściom ewidencji (np. rejestr chronologiczny oraz układ kont), a nie dokumenty, które jedynie stanowią podstawę zapisów.
W typowym ujęciu do elementów ksiąg zalicza się m.in.:
- dziennik (ujęcie zdarzeń w porządku czasowym),
- księgę główną (konta syntetyczne, ujęcie systematyczne),
- księgi pomocnicze (konta analityczne, uszczegółowienie zapisów),
- zestawienia służące kontroli poprawności zapisów (np. uzgodnienie obrotów i sald).
Odpowiedzi błędne w tego typu pytaniach zwykle zawierają elementy "z sąsiednich obszarów", co prowadzi do pomyłek:
- Jeśli w zestawie pojawiają się dokumenty źródłowe (np. faktury), to są one podstawą księgowania, ale nie są elementem ksiąg jako systemu ewidencji.
- Jeśli w zestawie pojawiają się elementy sprawozdania finansowego (np. bilans), to są one wynikiem prowadzenia ksiąg, a nie ich składową.
- Jeśli zestaw miesza pojęcia ewidencji z procedurami (np. inwentaryzacją) lub z narzędziami informatycznymi, to również nie opisuje struktury ksiąg.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj zestawu, który opisuje części ewidencji (rejestry i konta oraz zestawienia kontrolne), a nie "wejścia" (dokumenty) ani "wyjścia" (sprawozdania).
