Kosztorys planowanej audycji telewizyjnej ma służyć przede wszystkim oszacowaniu kosztów produkcji, czyli tego, co jest potrzebne, aby audycję przygotować i zrealizować (preprodukcja, produkcja, ewentualnie postprodukcja). W takim ujęciu zbiera się dane o kosztach zasobów, bez których nie powstanie gotowy materiał.
Dlaczego poprawne są "Koszty dystrybucji" jako odpowiedź negatywna?
Dystrybucja dotyczy etapu po wytworzeniu materiału: rozpowszechniania, udostępniania, emisji lub sprzedaży/licencjonowania. W wielu realnych budżetach jest to osobny obszar (eksploatacja/kolportaż), a kosztorys produkcyjny koncentruje się na kosztach wytworzenia audycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Koszty wynajmu kamer – to klasyczny koszt zasobu technicznego. Sprzęt zdjęciowy jest niezbędny do realizacji obrazu, więc dane o jego wynajmie (stawki, czas, dodatkowe akcesoria) powinny znaleźć się w kosztorysie.
- Honoraria dziennikarskie – wynagrodzenia twórców i osób realizujących treści (np. prowadzących, reporterów) są elementem kosztów osobowych i muszą być zaplanowane, aby budżet był realny.
- Honoraria realizatora dźwięku – podobnie jak inne funkcje realizacyjne, to koszt pracy specjalistycznej. Brak tych danych prowadzi do niedoszacowania budżetu i ryzyka organizacyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "kosztorysu audycji" w sensie produkcyjnym, szukaj odpowiedzi związanych z wytworzeniem (sprzęt, ekipa, lokacje, transport, scenografia). Pozycje związane z rozpowszechnianiem (dystrybucja) często są poza takim zakresem.
