W układzie sieci TN-C funkcje przewodu ochronnego i neutralnego są połączone w jednym przewodzie, który nazywa się PEN. To jest kluczowa cecha odróżniająca TN-C od TN-S, gdzie przewody PE i N występują osobno.
Jeżeli budynek jest zasilany z sieci 230/400 V (typowo zasilanie trójfazowe), to do doprowadzenia energii potrzebne są trzy przewody fazowe oraz przewód pełniący funkcję powrotną i ochronną, czyli właśnie PEN. Z tego powodu dobiera się przewód/kabel czterożyłowy (L1, L2, L3, PEN). Odpowiedź wskazująca przewód składający się z czterech żył odpowiada tej logice doboru.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, jeśli opisują:
- przewód trzyżyłowy – byłby typowy dla zasilania jednofazowego (L, N/PEN), a nie dla 230/400 V jako zasilania trójfazowego,
- przewód pięciożyłowy – sugeruje układ z oddzielnymi PE i N (czyli TN-S), co jest sprzeczne z założeniem TN-C,
- przewód/połączenie tylko do uziomu – nie spełnia roli przewodu zasilającego i nie realizuje kompletnego doprowadzenia L1–L3 oraz PEN.
W praktyce egzaminacyjnej trzeba zawsze zacząć od odczytania rodzaju sieci (tu: TN-C), a dopiero potem dopasować liczbę żył i funkcje przewodów. To eliminuje częsty błąd polegający na "odruchowym" wybieraniu rozwiązania charakterystycznego dla TN-S/TN-C-S.
