Dyspersja kątowa opisuje, jak bardzo zmienia się kierunek (kąt) promienia po przejściu przez element (np. pryzmat) w zależności od długości fali. W praktyce, zamiast rozpatrywać ciągłą zależność od λ, często porównuje się dwa punkty odniesienia – dwie linie widmowe – i bada różnicę odpowiadających im kątów odchylenia.
W zapisie Δ(δF − δC):
- δ oznacza kąt odchylenia (wielkość kątową, a więc bezpośrednio związaną z dyspersją kątową),
- indeksy F i C oznaczają, że porównuje się kąty dla dwóch ustalonych linii widmowych,
- (δF − δC) jest miarą dyspersji kątowej wyrażoną jako różnica kątów odchylenia,
- Δ(...) oznacza dopuszczalną odchyłkę (tolerancję) tej wielkości.
Dlatego odpowiedź "Δ(δF − δC)" pasuje dokładnie do treści pytania: jest to tolerancja parametru zdefiniowanego przez różnicę kątów.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych wielkości:
- "Δnd" dotyczy tolerancji współczynnika załamania dla linii d (to parametr materiałowy, nie kątowy).
- "Δ(nf − nc)" opisuje tolerancję różnicy współczynników załamania dla dwóch linii widmowych (również dyspersja materiałowa, ale wyrażona przez n, a nie przez δ).
- "ΔN" jest zbyt ogólne: litera N bywa używana w różnych kontekstach, ale sama w sobie nie identyfikuje dyspersji kątowej ani różnicy kątów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo kątowa, szukaj odpowiedzi zawierającej symbol kąta (np. δ) lub jawny opis wielkości kątowej, a nie współczynnika załamania n.
