Dyspersja w optyce opisuje, jak silnie współczynnik załamania materiału zależy od długości fali (barwy światła). W praktyce technologicznej i w opisach szkła optycznego spotyka się umowne oznaczenia współczynników załamania dla określonych linii widmowych.
Dyspersja średnia jest często wyrażana jako różnica współczynników załamania dla dwóch linii widmowych: nF − nC. To ważna wielkość przy ocenie zachowania materiału w układzie optycznym, ponieważ wpływa m.in. na aberrację chromatyczną i możliwość jej korekcji.
Pytanie dotyczy jednak nie samej wartości dyspersji średniej, lecz jej dopuszczalnej odchyłki (tolerancji). Konwencja zapisu tolerancji w takiej formie polega na dodaniu symbolu Δ do całej wielkości, której tolerancja dotyczy. Dlatego poprawnym symbolem jest Δ(nF − nC) – wskazuje on jednoznacznie, że tolerancja odnosi się do różnicy, a nie do pojedynczego współczynnika.
Odpowiedź "ΔnD" jest typowym rozproszeniem: odnosi tolerancję do współczynnika załamania dla jednej linii (z indeksem D), a nie do różnicy dwóch współczynników, więc nie opisuje dyspersji średniej. Odpowiedzi "Δrwz" oraz "ΔN" również nie wskazują wprost tolerancji wielkości (nF − nC) i mogą dotyczyć innych parametrów spotykanych w dokumentacji (np. oznaczeń geometrycznych lub innych cech materiału/układu).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "odchyłka" konkretnego wyrażenia (np. różnicy, iloczynu), poprawna odpowiedź zwykle ma postać Δ(…całe wyrażenie…). To pomaga odróżnić tolerancję wielkości złożonej od tolerancji pojedynczego parametru.
