W cukrzycy typu 1 dochodzi do znacznego (praktycznie całkowitego) braku własnej insuliny, dlatego podstawą leczenia jest insulinoterapia. W praktyce oznacza to konieczność regularnego podawania insuliny w dawkach i porach zaleconych przez lekarza. Leżący podopieczny często potrzebuje wsparcia organizacyjnego i funkcjonalnego (np. przygotowanie niezbędnych rzeczy, przypomnienie, ułatwienie przyjęcia leku, obserwacja samopoczucia), dlatego odpowiedź "regularnego przyjmowania insuliny" jest zgodna z istotą terapii.
Odpowiedzi dotyczące leków doustnych obniżających poziom cukru są mylące w kontekście typu 1. Doustne leki przeciwcukrzycowe są klasycznie kojarzone z cukrzycą typu 2, gdzie występuje insulinooporność i/lub częściowo zachowana produkcja insuliny. W typie 1 same leki doustne nie zastąpią insuliny, więc wskazywanie ich jako głównej czynności wymagającej pomocy jest nieadekwatne do podstawowego schematu leczenia.
Odpowiedź o pomiarze ciśnienia tętniczego przed wstrzyknięciem insuliny również nie trafia w sedno. Kontrola ciśnienia jest ważna w opiece nad pacjentem przewlekle chorym, ale nie stanowi standardowego, koniecznego "kroku przed" podaniem insuliny. W codziennej opiece kluczowe jest trzymanie się zaleceń dotyczących insuliny oraz czujność na objawy nieprawidłowej glikemii (np. osłabienie, poty, drżenie, zaburzenia świadomości przy hipoglikemii), co wymaga szybkiej reakcji i kontaktu z personelem medycznym zgodnie z procedurami placówki/rodziny.
- Dlaczego łatwo się pomylić? Bo "cukrzyca" bywa kojarzona ogólnie z tabletkami. Na egzaminie warto zawsze zatrzymać się na sformułowaniu "typu 1" i powiązać je z insuliną.
- Wskazówka do nauki: typ 1 = insulina "od początku"; typ 2 = często najpierw styl życia i leki doustne, a insulina bywa dołączana później.
