Liniał krawędziowy (często nazywany też liniałem kontrolnym) służy do kontroli geometrycznej przez bezpośrednie przykładanie krawędzi liniału do sprawdzanej powierzchni. Ocenia się wtedy, czy pomiędzy liniałem a powierzchnią występuje prześwit (metoda "na światło") lub jaki jest jego zakres (np. z użyciem szczelinomierza). Taka procedura pozwala wykryć nierówności i odchyłki od płaskości (a w praktyce również lokalne "górki" i "dołki").
Odpowiedź "mierzenia bicia promieniowego" jest niepoprawna, ponieważ bicie dotyczy elementów wirujących i ocenia się je najczęściej czujnikiem zegarowym ustawionym na statywie lub w oprawie, a nie liniałem przykładanym do powierzchni. Liniał nie daje też odczytu przemieszczeń w funkcji obrotu.
Odpowiedź "mierzenia skoku gwintu" jest błędna, bo skok gwintu sprawdza się grzebieniem do gwintów (sprawdzianem grzebieniowym) albo metodami pomiarowymi właściwymi dla gwintów. Liniał nie odwzorowuje profilu gwintu i nie pozwala porównać skoku z wzorcem.
Odpowiedź "sprawdzania prostopadłości powierzchni" jest niepoprawna, ponieważ do prostopadłości typowo używa się kątownika (np. traserskiego) lub odpowiednich przyrządów kątowych. Liniał służy do kontroli "wzdłuż krawędzi" i wykrywania nierówności, a nie do wyznaczania kąta 90° między powierzchniami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się: bicie (czujnik), gwint (grzebień/sprawdziany), prostopadłość (kątownik) i płaskość (liniał) — dopasuj przyrząd do wielkości geometrycznej, jaką realnie można nim sprawdzić w warsztacie.
