W ochronie powietrza często stosuje się podział źródeł emisji ze względu na ich "geometrię" w terenie: punktowe, powierzchniowe i liniowe. Taki podział pomaga w inwentaryzacji emisji, modelowaniu rozprzestrzeniania zanieczyszczeń oraz w planowaniu działań ograniczających emisje.
Źródła liniowe to te, których emisja jest związana z obiektem mającym charakter linii na mapie, czyli jest rozłożona wzdłuż trasy. Klasycznym przykładem są autostrady, ulice i szlaki komunikacyjne. Emisje wynikają przede wszystkim z ruchu pojazdów (spaliny), a także z procesów towarzyszących, jak ścieranie elementów czy unoszenie pyłu z jezdni. Z tego powodu wskazana odpowiedź jest właściwa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "kominy, chłodnie, hałdy" – kominy to typowe źródła punktowe (emisja z jednego wylotu). Hałdy najczęściej traktuje się jako powierzchniowe (emisja z powierzchni). Zestaw nie opisuje źródeł liniowych.
- "paleniska domowe, lokalne kotłownie, małe zakłady przemysłowe" – to zazwyczaj punktowe (kominy) lub rozproszone źródła niskiej emisji, ale nie mają charakteru "wzdłuż trasy", więc nie są liniowe.
- "duże zakłady przemysłowe, składowiska odpadów, komory fermentacyjne" – zakłady i komory fermentacyjne są zwykle punktowe (konkretne emitory), a składowiska to przeważnie powierzchniowe (emisje z obszaru). Brak cechy liniowego rozkładu emisji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się elementy infrastruktury "ciągnące się" w przestrzeni (drogi, trasy, linie), najczęściej chodzi o źródło liniowe. Gdy jest mowa o kominie/emitorem – to zwykle punktowe, a gdy o obszarze (składowisko, hałda, plac) – powierzchniowe.
