W podkładach cementowych dylatacje dzielą posadzkę na mniejsze pola. W tym zadaniu przyjmujemy warunek: maksymalna odległość między dylatacjami wynosi 3 m. Oznacza to, że w każdym kierunku (wzdłuż długości i wzdłuż szerokości) musimy tak podzielić wymiar pomieszczenia, aby żaden odcinek między dylatacjami nie był dłuższy niż 3 m.
Krok 1: podział wymiaru 6 m
Wymiar 6 m można podzielić na dwa odcinki po 3 m. Każdy odcinek ma długość równą dopuszczalnemu maksimum, więc warunek jest spełniony. To daje 2 pola w jednym kierunku.
Krok 2: podział wymiaru 5 m
Gdyby pozostawić 5 m jako jeden odcinek, przekroczylibyśmy 3 m, więc trzeba wykonać co najmniej jedną dylatację w tym kierunku. Najprościej podzielić 5 m na 2 odcinki, np. 3 m oraz 2 m. Oba odcinki są ≤ 3 m, więc warunek jest spełniony. To daje 2 pola w drugim kierunku.
Krok 3: liczba pól całej posadzki
Jeżeli w jednym kierunku mamy 2 pola, a w drugim również 2 pola, to łączna liczba pól jest iloczynem tych wartości:
2 × 2 = 4 pola.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "3 pola" — taki wynik zwykle bierze się z policzenia podziału tylko w jednym kierunku albo z pomylenia liczby dylatacji z liczbą pól. Przy wymiarach 6 m i 5 m nie da się uzyskać tylko 3 pól, jeśli pola mają tworzyć prostokątną siatkę podziału w obu kierunkach.
- "2 pola" — to błąd polegający na ograniczeniu się do podziału 6 m na dwa odcinki i pominięciu koniecznego podziału wymiaru 5 m. Wtedy część posadzki miałaby 5 m bez dylatacji, co łamie warunek 3 m.
- "5 pól" — taki wynik może wynikać z intuicyjnego "dodawania" pól z obu kierunków zamiast ich mnożenia albo z nieregularnego liczenia. W typowym podziale prostokąta dylatacjami liczba pól powstaje przez mnożenie liczby pól wzdłuż długości i szerokości.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj oba wymiary osobno i pamiętaj, że finalnie liczysz pola w siatce (mnożenie), a nie tylko liczbę nacięć dylatacyjnych.
