Rozstaw łat (czyli elementów rusztu, do których mocuje się deski elewacyjne) ma bezpośredni wpływ na to, jak pracuje i zachowuje się okładzina w czasie użytkowania. Im większa odległość między podporami, tym większe ugięcie deski pod wpływem obciążeń oraz tym większe ryzyko, że okładzina zacznie "falować", odkształcać się lub pracować na łącznikach.
W praktyce wykonawczej jako typową wartość graniczną przyjmuje się maksymalny rozstaw 60 cm. Taki rozstaw daje częste punkty podparcia, co poprawia sztywność układu, zmniejsza naprężenia w miejscach mocowań oraz ogranicza powstawanie szczelin wynikających z naturalnej pracy materiału (zmiany wilgotności i temperatury, skurcz/pęcznienie). Jest to również istotne z punktu widzenia odporności elewacji na ssanie i parcie wiatru.
Wartości 90 cm i 120 cm są typowo zbyt duże dla wielu rozwiązań z deskami elewacyjnymi, bo zmniejszają liczbę podpór i sprzyjają utracie płaskości okładziny oraz większym drganiom na wietrze. Z kolei 30 cm zapewniałoby bardzo gęste podparcie, ale zwykle oznacza nadmierne zużycie materiału i czasu; nie jest to "maksymalny" dopuszczalny rozstaw, tylko rozstaw mniejszy od granicznego.
Na budowie zawsze warto pamiętać, że ostateczny rozstaw może zależeć od konkretnego systemu (rodzaj deski, jej grubość i szerokość, kierunek montażu, rodzaj łączników oraz materiał rusztu). Na egzaminie jednak sprawdzana jest znajomość typowej, przyjmowanej w praktyce wartości maksymalnej, która ogranicza ryzyko błędów wykonawczych.
